Australië heeft dinsdag 14 april deelgenomen aan een trilaterale top met Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk om de crisis in de Straat van Hormuz te bespreken — een top die opmerkelijk is door de afwezigheid van de Verenigde Staten. Volgens de Sydney Morning Herald weerspiegelt deze topontmoeting de wens van de drie mogendheden om hun eigen reactie op de crisis te coördineren, onafhankelijk van de unilaterale strategie van Washington.
Een trans-Atlantische breuk
De top vindt plaats te midden van de groeiende onvrede van Washingtons traditionele bondgenoten over de Amerikaanse marineblokkade van Iraanse havens, die verschillende Europese hoofdsteden als disproportioneel en in strijd met het internationale maritieme recht beschouwen. Frankrijk, dat een marinebasis heeft in Abu Dhabi en grote belangen in de Golf, pleit voor een multilaterale benadering. Het Verenigd Koninkrijk, traditioneel op één lijn met Washington, neemt deze keer een meer onafhankelijke houding aan.
De inzetten voor Australië
Voor Canberra zijn de inzetten zowel energetisch als strategisch. Australië is, ondanks dat het een olieproducent is, sterk afhankelijk van de import van geraffineerde producten die via de Straat van Hormuz worden vervoerd. De Sydney Morning Herald meldt dat de Australische premier heeft aangedrongen op de noodzaak om "de vrijheid van navigatie te beschermen zonder verdere escalatie te veroorzaken". Dit genuanceerde standpunt weerspiegelt de spanning tussen de AUKUS-alliantie met de Verenigde Staten en de noodzaak om handelsrelaties met de landen in de regio te onderhouden.
Op weg naar een Europese marinevloot?
Volgens diplomatieke bronnen die door de Sydney Morning Herald worden geciteerd, overwegen de drie landen de inzet van een gezamenlijke marinevloot ter bescherming van koopvaardijschepen in de Straat van Hormuz, naar het model van de Europese operatie EMASOH die in 2020 werd gelanceerd. Dit initiatief zou een groeiende autonomie van de westerse bondgenoten ten opzichte van de Amerikaanse strategie in de Golf markeren — een geopolitieke wending die door analisten als "post-Atlantisch" wordt bestempeld.
